ΑΡΧΙΚΗ ΑΘΑΝΑΤΟΙ

ΑΘΑΝΑΤΟΙ

Αδέρφια ζείτε εσείς μας οδηγείτε! Η χαρά έγινε θρήνος πριν 29 χρόνια. Ο πειραϊκός ουρανός δάκρυσε, το χαμόγελο πάγωσε και η θύρα 7 του γηπέδου Καραϊσκάκη έμελλε να είναι το μοιραίο μέρος. Μετά το ματς με την ΑΕΚ στις 8 Φεβρουαρίου του 1981, 21 παιδιά άφησαν την τελευταία τους πνοή στα σκαλοπάτια της συγκεκριμένης θύρας. Πλήρωσαν με την ίδια τους την ζωή την αγάπη τους για τον Ολυμπιακό και τον αθλητισμό. Αθώες ψυχές έφυγαν από κοντά μας. Άνθρωποι που ακόμα και τώρα θα μπορούσαν να είναι στο διπλανό κάθισμα, που θα μπορούσαμε να τους συναντήσουμε σε εκδρομές. Κι όμως από εκείνο το καταραμένο απόγευμα δεν είναι κοντά μας. Έφυγαν βλέποντας έναν θρίαμβο της αγαπημένης τους ομάδας. Συνεχίζουν, όμως, να είναι κοντά μας. Γιατί κανείς δεν πεθαίνει αν δεν τον ξεχάσεις. Κι εμείς ποτέ δεν ξεχνάμε τα 21 αδέρφια μας που χάθηκαν τόσο άδικα. Που δεν μπορούμε να φωνάξουμε μαζί τους για τον Ολυμπιακό μας. Όλοι έχουμε υποχρέωση να βρεθούμε στο Καραϊσκάκη την Κυριακή στο ετήσιο μνημόσυνο που θα γίνει στην μνήμη τους. Έξω από την θύρα 17 στις 12 το μεσημέρι όλοι για να φωνάξουμε γι' ακόμα μία φορά με όλη μας την δύναμη ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!! Για να φωνάξουμε δυνατά και να μας ακούσουν ξανά τα αδέρφια μας ΘΡΥΛΕ ΘΥΜΗΣΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΣΕ ΘΕΛΟΥΝΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΣΟΥ!!!


Τα 21 αδέρφια μας πλήρωσαν την αμέλεια κάποιων ανθρώπων, οι οποίοι έκαναν εγκληματικά λάθη. Κανείς δεν πλήρωσε για όλα όσα συνέβησαν το μοιραίο απόγευμα της 8ης Φεβρουαρίου. Μέχρι και σήμερα οι συγγενείς τους αναρωτιούνται γιατί, αλλά μάταια. Ο gavros.gr ξετυλίγει το κουβάρι του τραγικού εκείνου απογεύματος μέσα από μία συγκλονιστική διήγηση. Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ θα είστε πάντα ανάμεσα μας. Θα βλέπετε από ψηλά τον Ολυμπιακό μας.

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 1981 μια Κυριακή και ένα ντέρμπι όπως όλα τα άλλα, μια ηλιόλουστη μέρα ο Θρύλος μας θα αντιμετώπιζε την ΑΕΚ στο γήπεδό μας στο Καραϊσκάκη. Στο πλαίσιο της 20ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος ένα ματς καθοριστικό γιατί ο Ολυμπιακός μας ήταν δύο βαθμούς μπροστά στη βαθμολογία από την ΑΕΚ.

Όπως είπα και πιο πάνω ήταν μια μέρα από το πρωί ηλιόλουστη, μια μέρα φωτεινή, μια μέρα που μόνοευχάριστα μπορούσε να σε προδιαθέσει. Μια μέρα που έστειλε στον παράδεισο 21 ψυχές και βύθισε στο πένθος όλη την ολυμπιακή οικογένεια και ολόκληρη την φίλαθλη κοινή γνώμη και όχι μόνο. Τα εισιτήρια του αγώνα όπως πάντα είχαν γίνει ανάρπαστα και από νωρίς το πρωί όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στο Πειραιά και το Καραϊσκάκη που ντυμένο στα ερυθρόλευκα περίμενε την έναρξη του ντέρμπι.

Όλοι οι άρρωστοι γαύροι από νωρίς το πρωί είχαν κατακλύσει γύρω-γύρω το Φαληρικό στάδιο περιμένοντας να ανοίξουν οι πόρτες και να ξεχυθούν μέσα. Με τα κασκόλ τους, τις σημαίες τους, τα πανό και τα τύμπανά τους. Έτοιμοι όπως πάντα να παίξουν μπάλα μαζί με τον Θρύλο μας, δίνοντας τη δική τους μάχη σαν το δωδέκατο παίχτη και βοηθώντας την ομάδα μας να πάρει την νίκη. Οι ώρες περνούσαν έξω από το γήπεδο γινόταν χαμός, πάρα πολύς κόσμος έψαχνε μήπως βρει κανένα εισιτήριο ή βρει τρόπο να μπει μόλις ανοίξουν οι πόρτες και να βρεθεί κοντά στην ομάδα μας.

Στο Καραϊσκάκη όσο περνούσε η ώρα όλο και περισσότεροι φίλαθλοι έφταναν με συνθήματα και τραγούδια, πράγμα που είχε σαν αποτέλεσμα όταν άνοιξαν οι πόρτες και ειδικά μία ώρα περίπου πριν αρχίσει ο αγώνας δηλαδή 14:15 το Καραϊσκάκη ήταν κατάμεστο και να μην πέφτει καρφίτσα στις εξέδρες. Ειδικά στη ΘΥΡΑ 7 δημιουργώντας όπως πάντα μια ατμόσφαιρα εντυπωσιακή και μοναδική. Λίγο πριν τις 15:15 οι ενδεκάδες των δυο ομάδων έκαναν την εμφάνισή τους και δεν μπορείτε να καταλάβετε το τι έγινε.

Ο διαιτητής του αγώνα ήταν ο κύριος Κουτούλας. Ο Θρύλος μας κατέβηκε με τους Σαργκάνη, Κυράστα, Βαμβακούλα, Παπαδόπουλο, Νοβοσέλατς, Κουσουλάκη, Περσία, Νικολούδη, Αναστόπουλο, Ορφανό και Γαλάκο. Οι αντίπαλοι ΑΕΚ με τους Οικονομόπουλο, Αρδίζογλου, Μανωλά, Καραβίτη, Παραπρασανίτη, Θόδη, Βλάχο, Ελευθεράκη, Κώτη, Μπάγιεβιτς, και Μαύρο. Το παιχνίδι ξεκίνησε και ο Θρύλος μας έδειξε από τα πρώτα λεπτά τα δόντια του πιέζοντας συνέχεια την ΑΕΚ. Και στο 30΄ σέντρα του Τάκη Περσία ο Μάικ Γαλάκος στοπάρει την μπάλα με το στήθος και με ένα φοβερό σουτ με το αριστερό καρφώνει την μπάλα στα δίχτυα του Οικονομόπουλου, που κονόμησε και πάλι. Κάνοντας το τηγάνι με τους γαύρους να πάρει φωτιά.

Στο δεύτερο ημίχρονο και στο 53΄ ο Περσίας και πάλι τροφοδοτεί τον Γαλάκο, ο οποίος κεραυνοβολεί για δεύτερη φορά τον Οικονομόπουλο, γράφοντας το 2-0. Και ξεκινάει ο πάρτη. Στο 68΄ ο Βαγγέλης Κουσουλάκης κλέβει την μπάλα από τον Καραβίτη και με δυνατό σουτ γράφει το 3-0 και κάνει τον κόσμο του Θρύλου να παραληρεί. Στο 75΄ ο Νικολούδης τροφοδοτεί τον Κώστα Ορφανό και αυτός με πλασέ μέσα από την περιοχή γράφει το 4-0 και ε ρε γλέντια.

Στο 80΄ ο Νίκος Βαμβακούλας από την σέντρα περνάει όποιον βρίσκει μπροστά του, σουτάρει από τα δέκα μέτρα και το 5-0 είναι γεγονός. Και στις εξέδρες γινόμαστε μαλλιά κουβάρια. Στο 84΄ μετά από ένα πανικό στην περιοχή του Οικονομόπουλου ο Ορφανός σουτάρει, η μπάλα φτάνει στο Γαλάκο, ο οποίος γράφει το 6-0. Και τα πανηγύρια δεν έχουν τελειωμό. Δεν μπορεί να καταλάβει κανείς το τι γινόταν όμως η μοίρα εκείνη την μέρα είχε άλλα σχέδια. Όπως σε κάθε νίκη του Θρύλου έτσι και σε αυτή τα άρρωστα γαυράκια της ΘΥΡΑΣ 7 έτρεξαν πριν από την λήξη του αγώνα να βγουν έξω για να πάνε στη Θύρα 1 να υποδεχτούν τους θριαμβευτές.

Η ώρα ήταν 16:58, το παιχνίδι ήθελε δύο λεπτά να τελειώσει και κάποιος από τους Γαύρους που έτρεχαν εκστασιασμένοι από το 6-0 στη στοά της Θύρας 7, μόλις έφτασε στη μέση της σκάλας παραπάτησε και γλίστρησε στα σκαλοπάτια που οδηγούν στην έξοδο η μοιραία πόρτα ήταν κλειστή και το κακό δεν άργησε να γίνει. Ο κόσμος έπεφτε ο ένας μετά τον άλλον και ποδοπατιόταν. Από πίσω ερχόντουσαν ανυποψίαστοι φίλαθλοι κατά χιλιάδες χωρίς να ξέρουν τι γίνεται μπροστά.

Έσπρωχναν με την ιαχή στο στόμα τους ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ. 17:05 κάποιοι χωροφύλακες τότε ξηλώνουν το ένα τουρνικέ και έτσι ο κόσμος αρχίζει σιγά-σιγά να απεγκλωβίζεται. 17:20 νεκροί και τραυματίες μεταφέρονται με ότι μέσο υπάρχει έξω από τη Θύρα 7 αυτοκίνητα, περιπολικά, και ασθενοφόρα στο Τζάνειο και Κρατικό Νοσοκομείο Πειραιά.

Τα τότε τηλεοπτικά μέσα μεταδίδουν το γεγονός και ζητούν από τους γιατρούς να προσέλθουν στα νοσοκομεία για να ενισχύσουν τους ήδη υπάρχοντες που εφημερεύουν. Στις 7 το απόγευμα φτάνουν στο Τζάνειο ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Δαβάκης και ο υφυπουργός Κυβερνήσεως Αχιλλέας Καραμανλής. Ανώτεροι Αξιωματικοί της Αστυνομίας και παράγοντες Ολυμπιακού και της ΑΕΚ. 19:15 εκατοντάδες κόσμος μαζεύεται έξω από το Τζάνειο και αγωνιώντας ζητούν να μάθουν τα ονόματα των νεκρών και τραυματιών. 19:45 στο Τζάνειο δυνάμεις των ΜΑΤ απομακρύνουν τον κόσμο από την κεντρική είσοδο. Ώρα 20:00 αναγνωρίζονται στο Τζάνειο από συγγενείς τα τρία πρώτα θύματα. Γιάννης Κανελλόπουλος, Γιάννης Διαλυνάς και Βασίλης Μάχος.

Ο αριθμός των νεκρών έφτασε στους 21. Στις 20:50 τα ΜΜΕ μεταδίδουν πένθιμη μουσική, ενώ έχουν διακόψει τα προγράμματα τους σε ένδειξη πένθους. Στις 21:00, 400-500 άτομα με άγριες διαθέσεις προσπαθούν να μπουν στο Στάδιο Καραϊσκάκη για να βρουν τους υπεύθυνους αλλά τα ματ τους απομακρύνουν. Στις 22:00 ο κόσμος απομακρύνεται σιγά-σιγά από τα νοσοκομεία. Δεν υπήρξε ούτε ένας άνθρωπος που να μην συγκλονίστηκε από αυτή την τραγωδία. Και να μην δάκρυσε ακούγοντας τους σπαραγμούς των μανάδων.

Ακόμα και τώρα τόσα χρόνια μετά παρόλο που κάποια ανθρωποειδή ανεγκέφαλα ποτισμένα με μίσος άτομα προκαλούν το κοινό αίσθημα με τα απαράδεκτα συνθήματά τους. Μη βρίσκοντας άλλο τρόπο να μειώσουν το μεγαλείο του Θρύλου μας. Γι\' αυτό αδέλφια η ΘΥΡΑ 7 δεν είναι μια απλή είσοδος, ποτίστηκε με αίμα και πέρασε στο Πάνθεον της ιστορίας, δεν πέθανε κανείς απλά δεν είναι μαζί μας.

Γιατί τα αδέλφια μας πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχνάμε. Και όλοι εμείς δεν πρόκειται να τους ξεχάσουμε ποτέ. Αποτελούν το σύμβολο της ιδεολογίας μας γι\' αυτό κάθε χρόνο στο ετήσιο μνημόσυνο βλέπεις όλο και περισσότερο κόσμο, νέα παιδιά που τότε δεν είχαν καν γεννηθεί και όμως αισθάνονται χρέος τους την παρουσία τους εκεί. Πατεράδες όπως εγώ που από μωρά πηγαίνουν τα μωρά τους κάπως έτσι δημιουργήθηκε και η ιδέα (από το χρέος αυτό) για να γράψουμε την ιστορία της πιο θρυλικής Θύρας στην Ελλάδα.

Αυτή είναι η ιστορία της πιο δυναμικής Θύρας των ελληνικών γηπέδων, αυτή που έχει ποτιστεί με το αίμα 21 αδικοχαμένων παλικαριών και δεν περνάει απαρατήρητη ειδικά αυτές τις μέρες, 28 χρόνια από την τραγωδία της 8ης Φεβρουαρίου του 1981.

ΥΓ.: Εγώ εκείνη τη μέρα βγήκα από τη Θύρα 6 μαζί με άλλους από τον Κορυδαλλό, αλλά ένας δικός μας ο Γιώργος Συγγρός ήταν από τους σοβαρά τραυματισμένους, ποδοπατήθηκε μαζί με τους άλλους, αλλά είχε άγιο και γλύτωσε.

LATEST TWEETS

@xaros7

  • Από "αλλόθρησκο" δηλωμένο τραγουδιστή (αλλά επιλογή Προέδρων μας να κάνουμε τις φιέστες μας στα μαγαζιά που... https://t.co/LikrlZY23J
  • Το εγκώμιο των παικτών του έπλεξε ο Μπέσνικ Χάσι, ο οποίος μίλησε με τα καλύτερα λόγια και για τον Βαγγέλη... https://t.co/aiX8PgE2CT
  • Ο Ματίας Κεκ, μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τον Ολυμπιακό, τονίζοντας επίσης πως η ομάδα του έδειξε μεγάλη... https://t.co/e8ZRftdZpC