Πρέπει κάποια πράγματα να τα βλέπουμε ορθολογιστικά και όχι να παρασυρόμαστε από τα συναισθήματα που τρέφουμε για την ομάδα και από τα θέλω μας. Πριν από ενάμιση μήνα το τοπίο ήταν γκρίζο και θολό για  μια ομάδα που έδειχνε ακέφαλη διοικητικά και αγωνιστικά σχεδόν ανύπαρκτη. Όλοι συζητούσαμε με το άγχος και την απορία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά μας για το τι μέλλει γενέσθαι και οι περισσότεροι μάλιστα απαισιόδοξοι για το αύριο του Ολυμπιακού.

Ξαφνικά βρέθηκε ένας άνθρωπος και άλλαξε άρδην την εικόνα των καταστάσεων, στέλνοντας μήνυμα ότι έχει όραμα και θέληση να ξανακάνει τον Ολυμπιακό και πάλι μεγάλο, έτοιμο όχι μόνο να ξαναπάρει τα πρωτεία στην Ελλάδα αλλά και να ανεβάσει την ομάδα αρκετά επίπεδα, κάνοντας την ανταγωνιστική και στην Ευρώπη. Αν μας έλεγαν πριν από ένα μήνα ότι ο Ολυμπιακός θα είχε αυτή τη στιγμή στο ρόστερ του ποδοσφαιριστές όπως ο Ριέρα, ο Ιμπαγάσα, ο Ρόμενταλ και θα διαπραγματευόταν με Γκατούζο και Μπαπτίστα και δεν ξέρω και με ποιον άλλο έχει υπόψη του να φέρει ο Μαρινάκης, ίσως να γελούσαμε, πάντως σίγουρα δεν θα τον πιστεύαμε.

Σε όλα αυτά όμως υπάρχουν και κάποια όρια. Ο Ολυμπιακός δεν έγινε ξαφνικά η ομάδα που όποιον παίχτη θέλει, όποτε θέλει και με οποιεσδήποτε συνθήκες επιθυμεί  τον παίρνει. Ήδη με τις μεταγραφές που έχει πραγματοποιήσει και αν τελικά αποκτηθεί και ο Γκατούζο, όπως όλα δείχνουν, έχει γίνει φέτος η υπέρβαση για τα δεδομένα του συλλόγου. Όλος ο τύπος αυτή τη στιγμή ασχολείται με τον Ολυμπιακό γράφοντας εκατοντάδες ονόματα, μιας και μυρίστηκαν φέτος πολύ χρήμα. Όμως ο Μαρινάκης και μπράβο του, δείχνει να ξέρει τι κάνει, χωρίς σπασμωδικές κινήσεις και με ηρεμία προσπαθεί να αποκτήσει τους ποδοσφαιριστές εκείνους που πραγματικά χρειάζεται η ομάδα. Πρέπει λοιπόν να υπάρχει μία πολύ σωστή πολιτική, έτσι ώστε να μην δημιουργηθούν προβλήματα τα επόμενα χρόνια. Πάντως ο μεγαλομέτοχος του Ολυμπιακού μοιάζει ασυγκράτητος, θέλοντας να δείξει από τις πρώτες μέρες κιόλας ότι πραγματικά αγαπάει την ομάδα κάνοντάς την ασυναγώνιστη.

Επειδή υπάρχει η σκέψη να αποκτηθεί και δεύτερος αμυντικός χαφ, αν όλα πάνε καλά με τον Ρίνο, μια καλή περίπτωση θα ήταν ο Κιμ Κάλστρομ.

Καταρχήν είναι ένας ποδοσφαιριστής που γνωρίζουμε πολύ καλά το ποιόν του, έτοιμος να προσφέρει χωρίς να χρειάζεται χρόνο προσαρμογής και σίγουρα είναι ένας παίχτης που μπορεί να σηκώσει το βάρος μιας μεγάλης φανέλας.

Είναι ενδεκαδάτος και όχι back up κάποιου, όπερ σημαίνει ότι ο Ντούντου θα έχει ακόμα έναν ‘’ανταγωνιστή’’, με αποτέλεσμα να τον κάνει να γίνει ακόμα καλύτερος χωρίς να μπορεί να εφησυχάζει, αφού μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθεί στον πάγκο. Επίσης αν η ομάδα χρειαστεί να παίξει κάποια στιγμή με τρία αμυντικά χαφ, θα ξέρουμε ότι η τριπλέτα Ντούντου, Γκατούζο, Κάλστρομ θα είναι ασυναγώνιστη και θα παρουσιάζεται μπροστά σε κάθε αντίπαλο σαν ‘’Σινικό τείχος’’. Και από εκεί και πέρα μπορεί άνετα ο Ολυμπιακός να διαπραγματευτεί την αποχώρηση του Μαρέσκα, μιας και τα σκαμπανεβάσματα που έχει στην απόδοσή του είναι συχνά, με τις περισσότερες εμφανίσεις του μέτριες έως κακές.

Ένας τρίτος και τελευταίος λόγος είναι ότι ο Κάλστρομ είναι ένας παίχτης που μπορεί να παίξει άνετα και σαν αριστερό χαφ. Μιλάμε λοιπόν ουσιαστικά για ένα πολυεργαλείο. Ούτως ή άλλος  ο Μιραλάς από ότι δείχνει μέχρι στιγμής μπορεί να προσφέρει περισσότερο ως δεξί χαφ. Άρα θα πρέπει να λογίζεται αυτός ως back up του Ρόμενταλ. Έτσι θα μπορεί ο Ολυμπιακός να πουλήσει και τον Ζαΐρί  τον οποίο και μόνο που τον βλέπουμε στο γήπεδο…, τέλος πάντων. Εννοείται ότι πρώτος για αριστερά μετά τον Ριέρα θα είναι ο Επστάιν γιατί είναι ποδοσφαιριστής που αποκτήθηκε φέτος και θα πρέπει και αυτός να βγάλει τα λεφτά του.

Κλείνοντας θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στον Έβαλντ Λίνεν. Ο Γερμανός δείχνει πολύ σοβαρός προπονητής και λάτρης της πειθαρχίας και μέχρι στιγμής δουλεύει πολύ με την ομάδα. Παρουσιάζει ένα σύστημα και μια φιλοσοφία, που κάθε παίχτης ξέρει τι κάνει μέσα στο γήπεδο. Και να συνυπολογίσουμε ότι ακόμα δεν έχουν ενσωματωθεί ουσιαστικά  οι παίχτες που ήδη έχουν αποκτηθεί και που κάποιοι από αυτούς λογίζονται ως βασικοί. Γι’ αυτό λοιπόν πρέπει να του δοθεί μεγάλη πίστωση χρόνου για να μπορέσει να προετοιμάσει σωστά την ομάδα για τις φετινές της υποχρεώσεις.

Σίγουρα υπάρχουν κάποιοι που τον θεωρούν λίγο για τον Ολυμπιακό. Αν στο τέλος η χρονιά θα είναι αποτυχημένη θα πουν ότι φταίει γιατί δεν κατάφερε να δέσει την ομάδα ενώ αν είναι επιτυχημένη ότι οι παίχτες από μόνοι τους τα κατάφεραν μιας και ο Μαρινάκης έφερε πέντε έξι παγκόσμιας κλάσης ποδοσφαιριστές. Η αλήθεια όμως θα είναι ακριβώς στη μέση. Όλοι μαζί κερδίζουν τίτλους και όλοι μαζί τους χάνουν.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ