|
Έχουν αρρώστια που δεν γίνεται καλά…
Συνεχίζω αδέρφια μου το αφιέρωμα και αυτό που έζησα σε αυτό το κατακόκκινο νησί. Όπως σας είπα και από χτες κάποια στιγμή και ενώ ήμασταν όλη την μέρα στο λιμάνι και εκεί που γινόταν η αιμοδοσία, είπαμε να πάμε για να δω το σπίτι του ΘΡΥΛΟΥ μας στο νησί. Εκεί μας περίμεναν και άλλοι δικοί μας γιατί τα παιδιά είχαν ανακοινώσει το πότε θα ανοίξουν εκείνη την μέρα για να βρίσκονται όλοι εκεί.
Η ΠΕΦΟ του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ μας αδέρφια είναι στο κέντρο του νησιού, είναι μέσα στο πέρασμα, και από εκεί που ήμασταν όλη μέρα με τα πόδια δεν περπατήσαμε ούτε 5 λεπτά, οπότε βλέπω κάποια στιγμή ένα οίκημα ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΟ. «Εδώ είμαστε Γιάνναρε» μου λένε, και με κοιτούσαν πως θα την δω, και τι γνώμη θα έχω για αυτό που είδα. Πήραν εκείνη την στιγμή την απάντηση μου χωρίς πολλά λόγια γιατί είχα μείνει έκπληκτος από αυτό που έβλεπα… θα σας πω τώρα με λίγα λόγια ότι αυτό που είδα ήταν κάτι φτιαγμένο με αγάπη, και μεράκι, για τον ΘΡΥΛΟ μας.
Η ΠΕΦΟ Καλύμνου αδέρφια μου είπαν τα αδέρφια μας από κει πως για πρώτη φορά λειτούργησε το 1980, επανιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 2008. Αυτή την στιγμή έχει πάνω από 250 μέλη, από αυτούς οι μισοί είναι ενεργοί και μάχιμοι, και αν μπορούσαν να παίρνουν ποιο πολλά εισιτήρια θα κάνανε και ποιο δυνατές παρουσίες όπου παίζει ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ μας. Ακόμα είδα και μου είπαν ότι έχουν πάνω από 200 μικρά παιδιά ΓΑΥΡΑΚΙΑ εκκολαπτόμενα και έτοιμα να συνεχίσουν την παράδοση που κρατάνε οι πατεράδες τους.
Άσε που και τα μικρά είναι μάχιμα και έχουν το πάνω ΧΕΡΙ και αυτά. Ακούστε ένα παράδειγμα ο μικρός Κωστάκης που ήταν παρόν και σχεδόν μαζί μας όλη την ημέρα αλλά και την νύχτα, πάντα μαζί με τον άρρωστο πατέρα του που είναι και στο συμβούλιο της ΠΕΦΟ. «Ακουσον ακουσον κύριοι» ΦΕΡΜΑΡΕΙ… και έχει στην φάπα τον γιο του προέδρου του ΒΑΖΕΛΟΥ… ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΛΑΓΟΥΔΑΚΙ ΔΗΛΑΔΗ...
Τους ΒΑΖΕΛΟΥΣ εκτός από ΛΑΓΟΥΣ τους λένε και ΚΑΡΑΒΟΛΟΥΣ, καράβολοι αδέρφια για όσους δεν ξέρουν είναι κάτι σαλιγκάρια μεγάλα, και νοστιμότατα.
Και ξέρετε γιατί τους λένε έτσι? Ακούστε απάντηση που μου δώσανε… «Είναι σαν τα σαλιγκάρια χάρο γιατί… Μόνο άμα ψιχαλίσει καμιά χαρά βγαίνουν από τα καβούκια τους». Ένα ακομα από τα ωραία που έχουν κάνει είναι δεν ξέρω αν θυμάστε το ματς στο ΝΑΟ μας με τους ΛΑΓΟΒΑΖΕΛΟΥΣ που τους πατήσαμε με τον ΡΙΒΑΛΝΤΟ, τα καρώτα που έπεσαν στο γήπεδο ήταν δικιά τους ΜΑΓΚΙΑ… Το είπα και στο χτεσινό αφιέρωμα αλλά το ξανά λέω και σήμερα, οι ΒΑΖΕΛΟΙ στο νησί είναι μειονότητα, και πέρσι που πήραν το πρωτάθλημα στο κατακόκκινο αυτό νησί βρήκαν να το πανυγηρίσουν μόνο καμιά 10αρια από αυτό το είδος…
Και οι δικοί μας ήταν στον σύνδεσμο μας, κάνοντας τη δικιά τους φιέστα, ψήνοντας και γλεντώντας, γιατί δεν μασάνε τίποτα και κανέναν εκεί στην Κάλυμνο τα ΓΑΥΡΑΚΙΑ μάς. Μέσα στο σύνδεσμο μας ήταν παρών, και μπόρεσα και συγκράτησα κάποια ονόματα από τα αδέρφια μας… Ο Μάνος η αλλιώς ( Σαλιαρισμένος), ο Θανάσης, ο Ραφαίλ η ( Ντιόγκο ) γιατί είναι φτυστός, μόλις τον είδα τρελάθηκα, εδώ είναι αυτός είπα δεν πήγε Βραζιλία? Ο Αλέξανδρος, ο Γιώργος, ο Μιχάλης, ο Βαλαντης, ο Βαγγέλης η ( Βάγκος )ο Άρης, ο Πέτρος, ο Μάκης, ο Ιάκωβος, ο Παντελής, ο Τάκης, ο Βασίλης, ο Αλέξης, η Κατερίνα, και συγνώμη αν ξέχασα κάποιους.
Μέσα στο εσωτερικό του συνδέσμου υπήρχαν οι μπλούζες του ΖΙΟΒΑΝΙ, του ΤΖΟΛΕ, του ΚΑΣΤΙΓΙΟ, του ΠΑΧΑΤΟΥΡΙΔΗ, και του ΑΜΑΝΑΤΙΔΗ. Ένα πάρα πολύ ωραίο γκράφιτι με το σήμα της ΠΕΦΟ, και πάρα μα πάρα πολλά κασκόλ της ομάδας μας και πολλών συνδέσμου της ΘΥΡΑΣ 7. Εκεί που έπεσα κάτω από τα γέλια είναι όταν χρειάστηκε να πάω στην τουαλέτα. Ξέρετε τι είδα και δεν μου έμεινε άντερο ? Μια γκομενάρα ΤΟΥΜΠΑΝΟ σε όλα της να είναι σε μια μεγάλη αφίσα, και το κεφάλι της είχε αλλαχτεί και ξέρετε ποιο είχαν βάλει… ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ….
Της πήγαινε της γκόμενας κουτί… Μετά από εκεί πήγαμε να κάνουμε αυτό που μου είχαν τάξη. Πήγαμε στο βουνό εκεί που όλοι μας έχουμε δει στην τηλεόραση το Πάσχα τι κάνουν οι Καλύμνιοι… ΤΟΥ ΔΥΝΑΜΙΤΗ ΤΟ ΚΑΓΚΕΛΟ… Και έριξαν τα αλάνια κάτι ΜΠΟΜΠΕΣ… Άλλο πράγμα σίστικε όλο το νησί, την κατά βρήκα αδέρφια μου γιατί τα γουστάρω πολύ αυτά τα σκηνικά εγώ… Το βραδάκι πηγαμε και φάγαμε στο παραδοσιακό ουζερί ΤΟΥ ΜΑΝΙΑ…Σ το επαρχείο Καλύμνου, δίπλα στην θάλασσα και σκάσαμε στα θαλασσινά… εκεί τα ήπιαμε και τα είπαμε ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ.
Την άλλη μέρα το πρωί πήγαμε ξανά στην αιμοδοσία, ήπιαμε ένα καφεδάκι, και κατά της 12 με πήγαν όπως με έφεραν στο αεροδρόμιο για να φύγω. Έφυγα με κρύα καρδιά και τους υποσχέθηκα πως κατά 90% το Πάσχα θα είμαι μαζί τους για να ζήσω ξανά την ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΗ τρέλα τους και το τρελό Πάσχα και ανάσταση που κάνουν.
|